Klik hier om terug te keren naar de Startpagina van de artikelen en hoofdmenu!

© Artikel geschreven door Willemien Timmer

Een bevrijdende poort van Licht & Liefde

Het is een heel mooie omgeving hier. Veel bomen aan de randen van vlaktes met hoog gras. Er zijn watertjes/ brede sloten en een soort dijkje waar we op lopen.

Ik loop wat rond (in afstemming) en zoek een plekje wat goed voelt om te gaan zitten. Ik ga zitten op het dijkje en kijk uit over het gebied ‘onder’ me, wat vrij vlak is. Enkele honderden meters verder wordt dit stukje land afgebakend door bomen. Een mooie plek.

Ik keer me nog verder in mezelf en kom nog dieper in mijn afstemming. Vrijwel direct al zie ik dat er dunne gouden draden uit mijn hart komen die alle kanten opgaan en me dus aan alle kanten verbinden met deze omgeving.

Hoewel het zonnig en warm is en het gebied er (uiterlijk) erg mooi uitziet, voel je hier toch een bepaalde zwaarte. Dit voel ik vooral in mijn onderlichaam tot en met mijn zonnevlecht.

De zwaarte heeft te maken met de energieën die hier nog hangen vanuit een (lang) verleden.

Ineens zie ik op verschillende plekken in dit gebied helder blauwe stralen (als een soort Lichtzuilen) uit de aarde omhoog komen.

Ik voel dan direct ook hoe er ‘iemand’ achter me komt staan. Ik voel dat het een jonge man is, van eind 20/ begin 30 jaar oud.

Hij is gekleed in grijzige, grauwe en besmeurde kleding; een besmeurd grijzig shirt en een bruinige broek die tot aan zijn enkels loopt. Hij draagt geen schoenen, maar loopt op blote voeten.

Zijn haar is smerig en hangt plukkerig om zijn hoofd.

Hij lijkt drijfnat en modderig te zijn.

Terwijl ik dit waarneem en aanvoel, voel ik hoe hij aan de rechterkant naast me komt zitten.

Ik zie nu ook dat zijn gezicht besmeurd is met moddervegen en iets wat lijkt op een bloedveeg op zijn rechterwang. Toch lijkt hij geen wond in zijn gezicht te hebben.

Hij is mager en ingevallen.

Ik voel dat hij verward is over wat ik hier kom doen en hij laat me voelen dat het hier niet veilig is om zomaar te zitten.

Hij laat me beelden zien van een moerasachtige en natte omgeving.

Hij verteld me dat hij hierheen gekomen is om zich te verstoppen, omdat hij gezocht/ vervolgd wordt.

Hij weet niet waarom hij hier nog is en hij begrijpt niet waarom wij (de cursusgroep) hier zijn. Voor hem is dit nog dezelfde moerasachtige omgeving.

Hij begrijpt niet dat wij van een andere tijd zijn, alhoewel ik hem kan zien en hij ons.

Ik voel een enorme verwarring van hem uitstralen hierover.

Hij laat me voelen dat hij omstreeks de 17-de eeuw hier geleefd moet hebben.

Hij heeft een soort van hut gebouwd van takken en bladeren tussen de bomen, zodat deze niet opvalt in de omgeving. De open vlakte van het gebied is niet veilig om te vertoeven, want dan kun je gezien worden. Heel soms waagt hij zich op deze ‘vlakte’ (zoals nu) op zoek naar iets eetbaars.

Vuur om zich te verwarmen kan hij niet maken. Alles is hier nat en drassig. En daarnaast zou een vuur zijn schuilplaats en aanwezigheid verraden.

Ik vraag hem of hij naar het Licht wil gaan, naar een leven wat beter is dan hier en waar hij zich niet meer hoeft te verstoppen of te vluchten.

Ik zie hem twijfelen en hij begrijpt me niet helemaal.

Ik laat het hem zien door een soort van Lichtpunt te creëren (deze ontstaat vrijwel direct vanuit de Liefde van mijn hart), een soort poort van Licht die zich vlak voor ons opent.

Ik vraag hierbij ook om hulp, Liefde en kracht van de Lichtmeesters. Ik voel direct dat Kuthumi en Serapis Bey hun energie voelbaar maken en hierbij dus assisteren.

De jongen lijkt het nog niet te kunnen bevatten wat er gebeurd, ik voel nog steeds wat verwarring van hem uitgaan, maar zie ook hoe hij schijnbaar opleeft door dit witte Licht van de poort. (Zijn ogen lijken op te lichten).

‘Gek genoeg’ ontstaat in de poort nu vanzelf ook een helderblauwe Lichtstraal (die ik eerder al meer in dit gebied zag). Ik hoor dat deze blauwe Lichtstralen te maken hebben met healing, op die plaatsen waar ze zichtbaar zijn. Op die plaatsen heeft een stuk healing plaats gevonden en ook op die plaatsen zijn er nog dwalende zielen naar het Licht gebracht.

De jongen staat nu op (hij zat nog al die tijd naast me) en kijkt er met verwondering naar. Hij lijkt nog niet te beseffen dat dit mogelijk is.

Wanneer ik hem nog meer Licht en Liefde stuur stapt hij in de Lichtbundel/poort en groet nog een laatste keer. Hierbij zie ik nog steeds de verbazing op zijn gezicht. Hij weet niet wat ‘m overkomt.

Ik zie dat hij omringt wordt door Lichtwezens op het moment dat hij in het Licht stapt.

Dan verdwijnen de beelden langzaam en kom ik weer terug in het hier en nu.

Ik voel me heel erg blij en dankbaar. Ik voel een glimlach om mijn mond. Dit voelt zo goed. Om op deze manier Licht te mogen brengen en zielen te helpen.

Elke keer weer (met dit soort ‘activiteiten’ ) merk ik op hoeveel vreugde het me geeft om te kunnen helpen.

De energie van de plek waar ik nu zit, voelt op dit moment ook wat lichter aan.

Daarnaast heb ik het gevoel dat ik een soort Lichtvortex gecreëerd heb met deze Lichtpoort.

Daarna ben ik nog wat gaan rondwandelen, totdat de groep zich weer verzamelde voor een uitwisseling van ervaringen en een healing op dit gebied.

7 juni 2003

N.B. Deze ervaring vond plaats in het gebied van de Lethe, zo’n 8 km. vanaf Veelerveen, tegen de Duitse grens.

Dit gebied kent een lange en gewelddadige geschiedenis (veel oorlogen/ gevechten, criminaliteit,smokkel,belegering, etc.)