Klik hier om terug te keren naar de Startpagina van de artikelen en hoofdmenu!

Een bijzondere healing & bijzondere verbinding

Informatie vooraf: het verleden:

Ongeveer 10 jaar geleden is mijn dierbare paard Peddy na een ongeluk overleden. D.w.z. door onbekende oorzaak had zij een sneetje van ongeveer 3 cm in haar achterbeen gekregen, waardoor precies de pezen doorgesneden waren en waardoor haar hele been verland raakte. Er bleek op dat moment geen enkele andere hulp mogelijk dan haar te laten inslapen, omdat niks haar leven nog kon redden. Met enorm veel pijn en verdriet moet je zo’n beslissing maken en het was vreselijk om mee te moeten maken.

Toen de dierarts kwam om het onvermijdelijke te realiseren, heeft Peddy gevochten voor haar leven, hetgeen bij mij nog veel meer verdriet en schuldgevoel opwekte.

Na dit moeilijke afscheid heb ik haar nog meerdere keren terug gezien (in bewustzijnsvorm). Ik heb haar letterlijk weer in ‘haar’ weiland zien staan. Heb contact met haar gehad tijdens meditaties en ze heeft me ooit laten zien dat ze als koffievos veulen weer terug zou komen.

Daarna werd het stil rondom haar, hoewel ik nog altijd de pijn en het verlies met me mee droeg. Vanaf dat moment heb ik ook nooit meer heel direct een hartverbinding met een ander paard kunnen (of eigenlijk: durven) maken, om maar niet meer die pijn te hoeven voelen.

Daarnaast waren er nog vele vraagtekens rondom zowel haar ongeluk als haar afkomst. Ze miste een oog, en had voor mijn gevoel een zwaar leven gehad, waarbij ze vaak van eigenaar gewisseld was. In de loop der jaren na haar overlijden, had ik wel de nodige bevestigingen gehad (van mijn gevoel en intuïtie) omtrent haar leven, maar sommige dingen bleven vaag.

Het heden: een bizarre, vreemde, maar ook o zo mooie ervaring:

In oktober 2004 herhaalde ik een intensieve healing workshop/opleiding en op een gegeven moment raakt ik in een pauze met E. aan de praat over paarden. Uiteraard vertelde ik haar ook over mijn paard Peddy en de mysteriën rond haar missende oog en haar overlijden. Ze vroeg of ik de volgende dag een foto mee wilde nemen, dan kon ze hierop invoelen.

Zo gezegd zo gedaan. Ik nam de foto mee en in de pauze zijn we samen in de cursusruimte gaan zitten. Vanwege de opnames die ik maakte van de workshop had ik mijn md speler mee, en we hadden afgesproken om deze reading voor mij ook op te nemen, omdat er wellicht belangrijke informatie zou komen. Beide keken we nog of de md speler opnam, en toen begon E. de reading.

Er kwamen heel mooie bevestigingen door en ik kon Peddy ook sterk aanwezig (in bewustzijn) voelen.

Beide waren we na deze intense reading helemaal ontroerd, vooral door het zo liefdevolle en grootse bewustzijn wat dit paard in zich draagt.

Na de reading wilde ik de md speler op stop zetten om de opname te stoppen. Verward kijk ik naar de md speler, nog voor ik ’m aangeraakt heb en zie tot grote verbazing dat de md op pauze staat en dus niks heeft opgenomen. Terwijl we voor de reading beide gezien hadden dat ie ‘liep’ en dus op nam. Verschrikt roep ik nog “dit geloof je toch niet?!”. Ondertussen had ik nog steeds niet de md speler aangeraakt, omdat deze toch op pause stond. Ik was helemaal in de war en E. ook. Het klopte gewoon niet! Dit kon gewoon niet. Dus toch de koptelefoon tevoorschijn gehaald om te kijken of er toch nog iets opstond. En tot mijn schrik hoor ik dat alleen de woorden “dit geloof je toch niet?!” zijn opgenomen. Terwijl dat al helemaal niet kon. De md stond immers op pause. Beide stonden we te trillen op onze benen. Wat was dit? Wat gebeurde hier? En wat betekende dit? De koude rillingen liepen me over de rug.

E. beluisterde ook deze bizarre opname van deze enkele zin, en vroeg me deze keer op keer opnieuw af te spelen. Achter deze woorden van mij op de md opname bleek een lange diepe zucht te horen te zijn. En E. hoorde in de woorden die ik uitgesproken had een heel oude vrouw praten. De diepe zucht klonk als een opluchting, zo van; hè hè, dat is er eindelijk uit.

Het was heel bizar en beide waren we in de war en trillend op onze benen besloten we eerst buiten maar een sigaretje te gaan roken om van de schrik te bekomen. Het was zo’n vreemde situatie.

Even later waren we weer iets bijgekomen en hoorde E. dat dit geheel te maken had met ‘vergeving van mezelf’. Er ging bij mij een lichtje branden. Eerder deze cursusweek had ik van haar ook al de kaart’ vergeving van jezelf’’ getrokken. Hoezo toeval?!

En mede hierdoor, plus het bewustzijn wat in mij boven kwam dat ik inderdaad nog veel schuldgevoel op het overlijden van Peddy had zitten, deed me knikken op mijn benen. Ik begon te trillen over heel mijn lijf en er vloog qua energie van alles door mijn hele wezen. Alsof er iets open gebroken werd. Het bewustzijn kwam binnen hoe ik mezelf al die jaren had verwijt dat ik niks meer voor had kunnen doen, dan uiteindelijk vol verdriet had moeten besluiten haar te laten inslapen, terwijl ze nog zo knokte voor haar leven. Voor de zoveelste keer speelden al die nare laatste momenten zich voor mijn ogen af. Die momenten de zo pijnlijk waren, die mijn hart zo diep verwond hadden, dat het me nooit meer los gelaten had. De momenten van intens verdriet om deze beslissing te moeten nemen, omdat er geen redden meer aan was. De momenten van vechtlust en hoe Peddy had gevochten om e blijven leven. De pijn en het verdriet sidderden wederom door mijn hele wezen. En het was opnieuw, zoals ik al vele keren daarna opnieuw beleefd had, hartverscheurend. En dit keer waren al die gevoelens en emoties niet meer weg te stoppen of tegen te houden.

Ik stond letterlijk te wankelen op mijn benen. Het deed zo’n pijn. Het zinderde door heel mijn bewustzijn en lijf heen. Ik kon er nu niet meer omheen. Deze krachten bouwden zich meer en meer op en werden steeds sterker.

Daarnaast had ik sterk het gevoel dit vreemde, bijna bizarre voorval met de md speler, toch in de groep te ‘moeten’ delen. J. gaf me het woord in de groep, maar ik vroeg E. eerst iets hierover te vertellen. Want ik kreeg bijna geen woord meer over mijn lippen. Ik sidderde en schudde op mijn stoel, er was iets aan het door breken. E. deed het verhaal van de vreemde gebeurtenis met de md speler en daarna nam ik het over waarbij alle emotie in een knal losbarstte. Niet alleen omtrent Peddy, maar zovele andere dingen ook die hiermee verweven waren. Bijv. ook het voorval jaren geleden waarbij ik ook geprobeerd had mijn verdriet omtrent mijn paard te delen in een soortgelijke groep, waarbij de cursusleider me in feite weghoonde door er grapjes over te maken. Wat er ook als pijn en een niet begrepen worden, bovenop dit thema lag.

Nu echter werd ik zo liefdevol en vol begrip door de groep opgevangen. Er werd direct een groepshealing voor me gedaan/gegeven, waarbij ik echt alles mocht loslaten. Het leek of ik open barstte, of al die pijn en emotie er nu eindelijk uit mocht. Mijn hele lichaam beefde bij het loslaten van deze stukken. En vooral bij het mogen vergeven van mezelf en mijn schuldgevoel, dat was de diepste healing die ik ooit tot nu toe ervaren heb, zo leek het.

Deze healing heeft nog een lange tijd doorgewerkt, voor alle stukjes eind van de dag volkomen verdwenen waren. En met dat deze stukjes uit me vloeiden, vloeide ook de stekende pijnen in nek en schouders weg, die ik al lange tijd met me mee droeg. Het was werkelijk bevrijding op alle vlakken!

Tevens was ik me ervan bewust dat het niet alleen ging om de schuldgevoelens t.o.v. Peddy. Er kleefden vele stukjes, ook heel oude, aan deze schuldgevoelens, ook uit voorgaande levens. En dat alles mocht ik nu achter me laten. Ik heb me nog nooit zoveel lichter en bevrijd gevoeld.

Ook kon ik vanaf dat moment weer zo sterk de verbinding met Peddy vanuit mijn hart voelen. En ook dat had ik al die jaren gemist, doordat ik zelf door mijn schuldgevoel deze verbinding geblokkeerd had. D.w.z. de verbinding was er nog steeds maar ik kon het niet meer voelen door alle pijn en verdriet wat er van mijn kant tussen zat.

Nu mag deze hartverbinding er weer volledig zijn!

Peddy was ook sterk aanwezig tijdens deze healing en ik zag haar letterlijk midden in de groep staan. Zoals ik haar vlak na haar overlijden ook nog een paar keer gezien had, zo’, 10 jaar geleden.

Ook anderen hadden bijzondere ervaringen gehad van haar tijdens deze groepshealing. D. had gevoeld hoe Peddy haar hoef op haar thymus had gelegd, voor healing van haarzelf.

Meerderen hadden het grote liefdevolle bewustzijn van Peddy ervaren, hadden haar gezien en waren ontroerd.

J. vertelde me na deze healing ook nog dat ze voelde dat ik Peddy ook kende uit een Egyptisch leven waar we samen waren geweest.

Al met al een heel bijzondere en zeer diepgaande healing, waardoor ik letterlijk veel meer verlichting heb mogen ervaren. En ook nu nog, ongeveer 3 weken na deze healing, is de pijn in schouders en nek niet meer terug geweest. Het was letterlijk deze pijn en schuldgevoel die ik op mijn nek met me mee droeg, en waar het nu eindelijk de tijd voor was om los te laten. Nadat in alle voorgaande healingen de afgelopen jaren er steeds slechts laagjes afgenomen mochten worden, mocht het nu volledig verwijderd en getransformeerd worden. Met alle soortgelijke stukjes uit vele levens die mee resoneerden op deze trilling van schuldgevoel!

Diepgaande healing, met blijvende verandering!

Ik ben ieder diep dankbaar die mee hebben geholpen, zodat ik deze pijnstukjes heb mogen transformeren. Er was overweldigend veel Licht, Liefde en hulp aanwezig!

N.B. Ook de opnames van de groepshealing voor Peddy en mij waren opgenomen op de md speler, dat heb ik zelfs nog meerdere keren gecontroleerd. Maar na afloop bleek er ook hiervan niks op de ‘band’ te staan. Ik weet en voel nu ook de betekenis hiervan: ik hoef het namelijk niet terug te horen. Het was diepgaande healing op dat moment. De woorden en verbindingen zijn diep in mijn hart en gevoel opgeslagen. De healing is voltooid. Er is geen reden om het terug te beluisteren. Ik kan gewoon de verbindingen weer in mijn hart vinden, en niet meer buiten me!

Mijn harte-dank gaat uit naar al het Licht, de Liefde en de mensen die me tijdens dit bijzondere stuk healing hebben mogen steunen!

© Willemien Timmer,

22 november 2004